Vandaag is dag 4 na de terugplaatsing. Het embryo is nu acht dagen oud. Want: op dag 4 na mijn vorige punctie ingevroren en nu alweer 4 dagen aan het rondzwemmen in mijn baarmoeder. Als het zich goed heeft doorgedeeld en geen chromosomale afwijkingen heeft, zal het zich 1 dezer dagen gaan innestelen. In dat geval is de kans erg groot dat we over 10 dagen een positieve test hebben. De kans op innesteling van een cryo is volgens de VU tussen de 20 en 25 procent.
Al vaker heb ik aan de naasten in mijn omgeving verteld dat ik de wachtweken moeilijk vind. De dagen duren lang, de onzekerheid is energievretend en het heen-en-weer geslinger tussen twee scenario's is niet fijn.
Het eerste scenario is als een zoetsappige Hollywoodfilm. Ik dagdroom dat we een vechtertje hebben gekregen die zich met man en macht aan het vastketenen is aan mijn baarmoeder. Ik zie onze verbaasde, betraande gezichten voor me nadat we hebben geconstateerd dat er een vette plus op de zwangerschapstest verschijnt. Ik voel ons de zucht van verlichting slaken bij de eerste echo met kloppend hartje. Eindelijk heb ik ook een steeds groter wordende buik, eindelijk kan ik die hartverwarmende babykleertjes ook eens voor ons eigen kind kopen en eindelijk mogen ook wij nadenken over namen. Ik kan bijna het kleine, warme, krioelende babylijfje in mijn armen voelen en ik ruik een vleugje van die pure babygeur. Deze droom voelt dichterbij en verderweg dan ooit tevoren. Ik besef me dat hij niet realistisch is en dat ik ochtendmisselijkheid, niet meer kunnen uitgaan en ellenlange huilpartijen met bijbehorende slapeloze nachten eruit heb gelaten. Maar een droom over een eigen kind is op het moment het enige wat ik wel heb. Dus laat mij die zo mooi maken als ik zelf wil.
Het tweede scenario volgt altijd op het eerste. En soms is hij er voordat ik heb kunnen wegdromen in de eerste.
Daarin gebeurt waar de kans het grootst op is: in de loop van volgende week krijg ik de eerste krampen. Ik probeer ze te negeren, maar ze worden steeds erger. Net als mijn moeheid, vette haar en huid en lamlendig humeur. En dan is het onvermijdbaar: ik ben ongesteld geworden. Het is weer mislukt. En niet alleen is het nu mislukt, het gaat nooit lukken. We worden geen ouders, ook geen grootouders. Ons leven zal geen cyclus kennen, maar is een grote, rechte lijn naar het einde.
Heus, buiten de wachtweken om, weet ik dat ons leven ook doorgaat zonder kind. Dat we samen gelukkig zijn. Dat een kind krijgen niet zaligmakend is noch een garantie op geluk. Maar dit relativeringsvermogen wordt ernstig aangetast als je moet wachten, de dagen moet aftellen, voordat je weet of dit keer wel je grootste wens uit gaat komen.
Om alles even samen te vatten: ik ben een zenuwachtig, labiel wrakje aan het worden:-) Op mijn werk is het druk wat een heerlijke afleiding is. Maar op regenachtige vrijdagavonden of tijdens de eenzaamheid van een slapeloze nacht wordt het me bijna te veel. En dan is het fijn en troostrijk om te weten dat er zoveel mensen met ons meeleven. Heel erg bedankt voor al jullie lieve berichten en steunbetuigingen op onze blog en daarbuiten. Samen komen we er wel, toch?
